نوشته‌های تازه

نقش درمانگر و مراجع در هنگام اجرای مدل جامع رواندرمانی PTC

جلسات درمان PTC اگرچه تحت نظارت و هدایت فعال درمانگر قرار دارد و نقش درمانگر در فرآیند جلسات و مداخلات تعیین‌کننده است ، به لحاظ نتیجه ( یعنی تغییرات درمانی ) کاملاً مراجع محور است . نقش اصلی درمانگر PTC این است که اضطراب بیمار را از تجربه نشانه‌های بیماری حذف کند ، همین و بس ! و تجویز تکالیف ، هم از حیث ماهیت تکلیف  و هم در اجرا کاملاً متعلق به بیمار و در اختیار اوست . بیمار در اجرای برنامه زمانی پارادوکسی مختار است و فعال، بماند که در این برنامه با ساده‌ترین تکالیف در زندگی‌اش مواجه می‌شود .

بیمار می‌تواند با اجرای تمرین‌ها ، مهارت و توانمندی‌اش را در کنترل اوضاع تجربه کند وبه نقش سازنده خود در بهبودی‌اش ایمان آورد . و این خودباوری، سد محکمی در برابر بازگشت بیماری در روش درمان PTC است . وقتی این خودباوری در کنار یک روش درمانی ساده ( PTC ) قرار می‌گیرد ؛ روشی که بیمار خود می‌تواند  فنون آن را برای خودش تجویز ‌کند ، کارآمدی اش بیشتر هم می‌شود . در مدل درمان PTC ، درمانگر و بیمار چندان از هم فاصله ندارند ؛نقش‌های شان هم ، بیشتر مشترک است تا متمایز ؛ در نقطه ای از این فرایند ( فرایند درمان ) ، بیمار کاملاً از درمانگر مستقل می‌شود و خود ، نقش درمانگر را بازی می‌کند !

این نکته بسیار جالب توجه است چرا که بیمار پس از آن کاملاً مستقل می شود و می تواند در صورت عود مجدد بیماری، بدون نیاز به مراجعه به درمانگر، خود مشکلش را برطرف کند. برای خودش تکلیف تجویز کند، شرایط درمان را برای خودش فراهم نماید و نهایتاً خود را مداوا کند.

منابع و مراجع :

  1. بشارت ،محمد علی . درمان=برنامه زمانی + پارادوکس  (مدل کامل درمان اختلال های روانشناختی)  . تهران – انتشارات رشد. 1396 (با اندکی تلخیص)
۱۳۹۸-۱۰-۱ ۱۶:۲۴:۱۸ +۰۰:۰۰